อย่าไปใส่ร้าย “เวกัส” คนต่างหากที่ทำให้เมืองแห่งนี้กลายเป็น “เมืองคนบาป” ซึ่งรวมไว้ด้วยหลากสิ่งมัวเมา ไม่ว่าจะเป็นการพนัน เซ็กซ์ และเหล้ายา

 เพราะคนต่างหากที่มักจะเลือก “เวกัส” เป็นสถานที่ปลดปล่อยตัวตนสุดเหวี่ยงให้เป็นประสบการณ์แบบครั้งหนึ่งในชีวิตไม่คิดลืม แล้วเมื่อเรื่องมัน “เลยเถิด” เวกัสก็ต้องเป็นผู้ต้องหาซะอย่างนั้น

สองวันก่อนเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ ดัค (จัสติน บาร์ธา) และสหายสนิท ฟิล และสตู (แบรดลีย์ คูเปอร์ และเอ็ด เฮล์มส) พร้อมด้วยว่าที่พี่เขย อลัน (แซค กาลิฟิอนาคิส) ขับรถมุ่งหน้าสู่ “เมืองคนบาป”  ลาสเวกัส เพื่อจัดปาร์ตี้สละโสด ชนิด “สุดๆ ไปเลย”

เช้าวันต่อมา เพื่อนเจ้าบ่าวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการแฮงในห้องพักสุดหรูของโรงแรม ซึ่งมีสภาพเละตุ้มเป๊ะ และ ... ดัค ก็หายตัวไป

คิดจนปวดหัว... พวกเขาก็จำไม่ได้ว่า เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน ...? แต่ยังไงก็แล้วแต่ ทั้ง 3 จะต้องตามหาดัคให้พบ แล้วพาเขากลับบ้านเพื่อเข้าพิธีแต่งงาน (ซึ่งจะเกิดขึ้นในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว...!!!)

เริ่มต้นจากหลักฐานเงื่อนงำเล็กๆ น้อยๆ ที่ทิ้งร่องรอยเอาไว้ ยิ่งค้น ฟิล สตู และอลัน ก็ได้พบกับหลายเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ และปัญหาซึ่งพวกเขาพาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องนั้นมันยิ่งใหญ่มากมายเกินคาด แล้วเรื่องจะจบลงแบบแฮปปี้ได้มั้ยนี่

ดูเหมือนว่าหนังตลกจะเป็นงานที่ผู้กำกับ ทอดด์ ฟิลลิปส์ ถนัด งานชิ้นก่อนๆ ของเขาก็ออกมาทำนองนี้ คือ เป็นหนังตลกแบบห้าวๆ ก้าวร้าวน้อยๆ หยาบคายหน่อยๆ โรคจิตนิดๆ ชาวบ้านแถวนี้เขาจะบอกว่า “มันบ้าว่ะ” !!!

เจตนาของหนังเรื่องนี้คือ ทำให้คนดูหัวเราะกับทุกสถานการณ์ กับไดอะล็อก ที่บางตอนเรียกว่า ขำแบบบรรทัดต่อบรรทัด ขอวงเล็บหน่อยว่า ถ้าคุณเก็ตนะ!!!

หนังทำนองนี้จะสนุกหรือไม่ จะชอบหรือเปล่า ทั้งหมดอยู่ที่ “รสนิยม” และ “เซนส์” ว่า ต้องตรงจริตหรือเปล่า คนที่โดนก็จะชอบมาก แต่คนที่ไม่ใช่ก็อาจจะถึงขั้นรังเกียจเลยทีเดียว

องค์ประกอบหนึ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้ดูดี (ขึ้น) คือเพลงประกอบ ซึ่งช่างเลือกสรรมาให้เข้ากับอารมณ์หนัง ภาพ และสถานการณ์ของเรื่อง บางตอนก็ทำให้ฮาก๊ากเพราะว่าเพลงนี่ล่ะ

แซค กาลิฟิอนาคิส ในบทอลันนั้นแสดงได้สุดยอด ... บางที แจ็ค แบล็ค อาจจะเจอคู่แข่งซะแล้ว

สองวันของชีวิตชายหนุ่มทั้ง 4 เป็นไปอย่างสุดขั้วมากกว่าที่ตั้งใจด้วยซ้ำ ทั้งยังทำท่าว่า จะเป็นประสบการณ์ซึ่งติดตราในความทรงจำเนิ่นนาน แต่คงจะต้องเก็บเอาไว้ให้เป็นความลับเฉพาะกลุ่ม อย่างที่พ่อตาของดัคบอกไว้ตอนหนึ่งทำนองว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นในเวกัสก็ควรจะจบที่เวกัส ...” เขาเองอาจจะเคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับเมืองคนบาปแห่งนี้มาก่อน จึงพอจะรู้ว่า มีหลายสิ่งอย่างเย้ายวนชักพาให้คนตกลงต่ำ แต่เขาก็อาจจะจินตนาการไม่ถึงว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับ ดัค ฟิล สตู และอลันนั้น “บ้าไม่มีอะไรเทียบ”

คนเราเมื่อเหล้ายาเข้าปากจนเกิดอาการเมามาย สติสัมปชัญญะจากไป จิตใต้สำนึก หรืออาจจะเรียกว่าสัญชาตญาณบางอย่างที่ซ่อนเร้นเก็บงำไว้ก็คอยจะแสดงตัวออกมา

ชิ้นเล็กๆ น้อยๆ ของเรื่องราวที่กระจัดกระจายอยู่ ถูกทยอยเก็บมาปะติดปะต่อสู่การรับรู้ของตัวละครและคนดู พร้อมกับความสนุกสนาน ตื่นเต้น กระทั่งเรื่องดำเนินมาถึงฉากจบรายละเอียดของช่วงเวลาที่ขาดหายไปเติมให้เต็ม อาจจะมีวิธีการเฉลยแบบง่ายๆ แต่ก็เข้าท่าลงตัว กลายเป็นว่า เรื่องนี้มัน “หักมุม” หน่อยๆ เมื่อก้าวถอยหลังออกมาเพื่อมองดูให้เห็น “ภาพใหญ่” โดยรวม ก็ ... เข้าท่าดีนะ

อาจไม่ได้เป็นหนังที่ตั้งใจจะทำให้ดูดีมีแง่คิดหรือยัดเยียดคำสั่งสอนอะไรลงไป แต่เมื่อถึงตอนจบคนดูที่มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนก็คงจะคิดได้เองว่า ... คุณขำกับเรื่องนี้ได้ แต่ไม่ใช่เรื่องดีงามที่ควรเอาเยี่ยงอย่าง!!!

ใครที่อยาก “สุดๆ ไปเลย” กับปาร์ตี้สละโสดก็ดูกรณีตัวอย่างแบบ “Worst Case” จากหนังเรื่องนี้ก็แล้วกัน

อ้อ ... หนังเรื่องนี้ติดเรต อย่าพาเยาวชนไปชมนะ  ขอบอก

ที่มา โพสต์ ทูเดย์